Cycle

Een creatieve geest heeft een frisse neus nodig en die vindt Raf op de fiets naar de werf. Daarmee zet hij ineens de toon, want duurzaam bouwen begint met jezelf. De gebruiker heeft veel invloed op het energieverbruik, maar de architect evenzeer. De impact van de afgelegde weg is groot en daarom werkt hij lokaal en doet de verplaatsingen met een fiets.


Het nadeel van Speedpedelecs is het gebrek aan bagageruimte en de beperkte autonomie van de batterij. Om toch verre fietsreizen te kunnen maken ontwierp Raf de Solarwind, een aanhangtrailer met zonnecellen die licht omzet in energie en de batterij op peil houdt. Deze extra bagageruimte voelt als een stevige rugwind. Je hoeft geen vlucht meer te boeken om op een verre bestemming te geraken. Je fietst er met een Solarwind gewoon naartoe. Het geeft reizen meer diepgang en maakt de beleving veel authentieker.


In plaats van het ver te zoeken, richten we ons beter op wat er al is. De toekomst van onze mobiliteit staat in onze tuinhuisjes: een gewone fiets al of niet met een motor en/of zonnepaneel.

Dit ‘Speeltje van de architect’ werd in 2012 bekroond met de ECO Design Award.

Suntrip

De Solarwind werd voor het eerst getest tijdens de Sun Trip 2013, een 7.500 km-race voor snelle zonnefietsen dwars doorheen de steppe van Kazachstan, een ecologische tegenhanger van Parijs-Dakar. Naïef en nog groen achter de oren nam Raf deel aan deze immense uitdaging en bereikte in 38 dagen als eerste de finish.

 

Het Sun Trip - concept is eenvoudig: alle avonturiers kiezen hun eigen route en een technisch bijstandsteam onderweg is verboden. Iedere avond zelf een slaapplek en eten organiseren. De accu mag enkel met zonnestroom opgeladen worden. Bij een eventuele panne moeten ze zichzelf zien te behelpen en/of de hulp van ‘locals’ inschakelen.

In 2018 doet hij zijn overwinning nog eens over en rijdt naar China met een verbeterde fiets. Meteen de langste landrace ooit, een monsterafstand van 12.000 km van Lyon tot Canton. Aan een gemiddelde van 275 km/dag fietste Raf in één trek naar de Oostkust van China, achterna gezeten door een peloton racers. Opnieuw als eerste over de eindmeet!

In dit boek deelt hij alle geheimen van zijn fiets en gunt hij de lezer een blik over zijn schouder. De foto’s doen je mee reizen door de technologie en over de verschillende landen. Hij stak eerst de Alpen over, sjeesde door Rusland en dan door de desolate steppen van Kazachstan. In China trotseerde hij de felle winden van de Gobi-woestijn en slalomde zich een weg tussen de karstbergen naar de finish. 

Boek : Nederlands, 220p     € 29,5   Harde kaft   ISBN 9 789492 419491

Te bestellen via raf@divisie.be of via Willems Uitgevers 

Raf Van Hulle “fietst”, “zeilt”, “vliegt”,… - er is nood aan een nieuw woord om zijn verplaatsingswijze te omschrijven - in 43 dagen van Lyon naar de Chinese oostkust. Ruim 12.000 km, 1/3 van de aardomtrek. Hij doet dit solo, soms wel virtueel verbonden met zijn thuisfront, maar zonder escorte, logistieke begeleiding of wat dan ook. Een waanzinnig project.

 

Dat roept bij mij associaties op met de Odyssee van Homeros. Maar Raf wordt niet gestuurd door de toorn van de goden. Hij reist uit vrije wil, alhoewel. Die drive heeft iets dwingends. Colombus, Thor Heyerdahl, Amundson en Scott, de gebroeders Wright,…, Raf: dat delen ze, de obsessie.

 

Het wonderlijke aan zo’n avontuur is de complexiteit. Geografie, meteorologie, antropologie, internationale politiek en bureaucratie, diplomatie, ICT, communicatie en linguïstiek, aerodynamica, biologie, electro-mechanica, fysica, zonne-energie en phv-cellen, voedingsleer, fysiologie, ergonomie, psychologie,…filosofie.

Je reist mee en doorkruist niet alleen zoveel landen, maar ook al die disciplines. Fascinerend.

 

Het boek leest als een thriller – waarvan de plot op voorhand gekend is, maar dat stoort nooit -, documentaire, therapeutische roman, essay, photo-graphic novel,… Iets tussen Louis Theroux, Richard Attenborough en Cees Nootenboom. Je wordt meegezogen in de reis. “Stoppen” komt niet voor in de trefwoordenlijst.

 

De Odysseus van dienst is Raf Van Hulle.

 

Triathleet als opstapje. Ultra-sporter met een lijf dat gehard is, een understatement. 

 

Een volleerde techno-spons. ( Excusez-le-mot). Raf integreert de know-how van zoveel technische vrienden op een fascinerende wijze. Zijn solar-wind-bike is daarvan het resultaat. Alles klopt aan dat high-tech-toestel. Uitgepuurd op alle vlak, de symbiose tussen zonne-energie en mobiliteit op een hoger niveau getild. En zoals altijd: het zijn de heroïsche sportieve exploten die die technologie in de markt zetten. Citroên wist dat ook al.

Raf weet er alles uit te halen. Zijn permanente concentratie is verbluffend. 43 dagen de zon zoeken. Reliëf, schaduw, weer, afstand, wegkwaliteit,…: continu die puzzel leggen.

 

Machiavellist, ook dat. Binnen de spelregels. Maar gladheid hoort bij de wedstrijd. Het glijmiddel tegen bureaucraten.

 

Karakter, wilskracht,… Het woordenlijstje om die focus, die drive, dat doorzetten, te omschrijven. Eindeloos, zoals de reis zelf.

 

De gevoelsmens Raf schakelt zijn emoties uit. In kwade, maar zelfs ook in goede dagen. Niks mag de focus vertroebelen, de weg is lang. Aan de finish blijft hij koel. Ceremonie hoort bij het spel. De emotie spaart hij voor thuis.

 

En toch ook. Als er tijd is – zelden, want het blijft een race – komt de nieuwsgierige architect-antropoloog naar boven. Niks zo leuk als “mensen kijken”, al dan niet door de lens.

 

Ik heb zelden/nooit een mens gezien die beter de “homo universalis” van Da Vinci benadert. Raf is architect-designer van opleiding. Sportmens, natuurlijk. Techneut als hobby. Netwerker: om zo’n complex project rond te krijgen moet je de juiste mensen vinden, motiveren, binden. Vader. Raf trapt door, zijn dochter heeft nog wat vakantie tegoed van hem.

 

Raf beweert dat ik hem als docent verkeerskunde tijdens zijn architectuur-studie geïnspireerd heb. Ik vertelde over de relatie mens-omgeving-mobiliteit. De enige link die ik herken is de houding om over de muurtjes van disciplines te kijken, te lenen van andere vakken, naar mensen te kijken. De “generalist” tot “specialist” uit te roepen.

Dat is bij Raf cum laude gelukt. Ik ben gevleid.

 

 

Willy Miermans- mobiliteitsspecialist

6 oktober 2019